Grieken en andere Oosterse volkeren gebruikten kruiken en manshoge pithoi als recipiënten om hun olie, honing, wijn, e.a. te bewaren. Romeinen leerden het houten vat kennen bij de Galliërs en brachten de wijn voortaan in houten vaten naar onze streken. Zo kon Karel de Grote een verbod uitvaardigen om de wijn niet meer te verhandelen in lederen zakken. De kuipersgilden hadden in de Middeleeuwen een groot aanzien en de ontdekkingsreizigers van de XVIde eeuw hadden kuipers aan boord bij hun ontdekkingstochten. In de Nieuwe tijd met transporten naar alle werelddelen was het houten vat, de container van toen. Honderden kuipers werkten in de havens. Het product kuip vond men in grote variëteiten op alle niveaus van het dagelijkse leven. Na WO II verdrong de "ferblanterie" het houten kuipwerk. De kuiperszonen zochten ander werk…
Maar in de wijnlanden en bij producenten van alcoholische dranken zal het houten vaatwerk de tijd overwinnen. De correlatie van de houtstructuur en het gistingsproces maken na jaren rijping van een gewone wijn een "grand cru" en van een blended een malt whisky.
Maar met de mechanisatie, ook in deze sector, dreigt de kennis over de ambachtelijke techniek van een der meest gespecialiseerde houtbewerkingsberoepen verloren te gaan. "La tonnellerie un art au service du vin"!
Daarom probeerden wij een antwoord te geven op de vraag hoe de kuiper – van boom tot vat- erin slaagt, met beperkte gereedschappen, het hout te buigen, het geheel te dichten ("Soo 't niet sluit, 't lect eruit") en dat niet alleen met een houten emmer, maar ook met mastodonten van 200.000 liter en meer.
Een spannend verhaal.
